برگزاري اولين كنفرانس بينالمللي روابط عمومي در ايران و چند نكته...؟!
* سيدشهاب سيدمحسني
بدون ترديد برگزاري اولين كنفرانس بينالمللي روابط عمومي در ايران نقطه عطفي در تاريخ اين حرفه، فن و هنر و جامعه روابط عمومي در ايران محسوب ميشود كه براي نخستين بار زمينه و بستر طرح مباحث جهاني اين علم از سوي صاحب نظران خارجي و داخلي اين رشته در 6 و 7 بهمنماه سال جاري (83) در سالن همايشهاي بينالمللي صدا و سيما در تهران فراهم شد و طي دو روزمقالات متنوعي از سوي اساتيد ارائه گرديد .
ولي نكته قابل تأمل و تعمق در اين ميان آن است كهعليرغم تمامي تلاشهاي درخور تحسين صورت گرفته براي برپايي اين كنفرانس از سوي دستاندركاران محدود آن كه عمدتا از سوي موسسه كارگزار روابط عمومي صورت گرفت ميتوانست كنفرانس مذكور را از سطح كمي و كيفي بهتري برخوردار گردد و از اين فرصت ورويداد علمي كه جاذبههاي زيادي را براي مخاطبان كه عمدتا مديران و كارشناسان روابط عموميدر ايران ميباشند بهرهبرداري مناسبتري را به عمل آورد.
استقبال خوب دستاندركارانروابط عموميها در استانها و در كنار آن استقبال نه چندان مناسب از سوي خانواده روابط عموميدر تهران گوياي اين واقعيت بود كه دستاندركاران اين كنفرانس به نحو شايسته و بايسته نتوانستهبودند مشاركت و همراهي بسياري از كارشناسان، صاحبنظران و بويژه متوليان امر روابط عموميو انجمنها و موسسات تخصصي در اين حرفه را به نحو شايستهاي فراهم آورند و به نظر ميرسيد اين مغاير شعار كنفرانس يعني جمعي فكركردن، به جمعفكركردن و با جمع فكر كردن بود.
آيا بهراستي كنفرانسي كه براي اولين بار در اين سطح ميخواهد برگزار شود نبايد داراي يك كميته علميو كارشناسي در كنار ساير كميتههاي تبليغات، نمايشگاه، پشتيباني و تشريفات... باشد؟ آيا برگزاريچنين كنفرانسي نيازي به رئيس كنفرانس نداشت؟ آيا جاي خالي متوليان امر روابط عمومي در كشور (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و شوراي اطلاعرساني دولت) حداقل در مراسم افتتاحيه و اختتاميه قابل تأمل نبود؟ و...
هرچند كه شايد دست اندركاران پرتلاش و محدود اين كنفرانس اعتقاد داشتند كه مورد همراهي و حمايت قرار نگرفتهاند ولي عدم حضور و مشاركت كارشناسان صاحبنظر در اين حوزه نيز گوياي عدم اعتقاد به جمعي فكركردن براي برگزاري هرچه بهتر اين كنفرانس بود.
طرح مباحثپيشپا افتاده و غيرضرور مالي از سوي دبير كنفرانس در مراسم افتتاحيه كه باعث تعجب بسياري ازشركتكنندگان شد و تعريف و تمجيد از تكتك دستاندركاران همايش در مراسم اختتاميه كهحوصله حضار را بسر برد و فراهم نشدن زمينه پرسش و پاسخ بين سخنرانان و شركتكنندگان ازديگر نكات قابل تعمق در اين كنفرانس دو روزه به شمار ميرفت.
عدم برنامهريزي براي اختصاصحداقل يك غرفه كتب و نشريات داخلي و خارجي روابط عمومي و ارتباطات در حاشيه كنفرانس بهجاي نمايشگاهي كه عمدتا به فعاليت شركتهاي تبليغاتي اختصاص يافته بود از ديگر مسايلي بود كهميتوانست براي شركتكنندگان رضايت بيشتري را فراهم كند.
در عين حال بايد به اين امر اذعانداشت كه گشايش همايش با پيام رياست محترم جمهوري اسلامي ايران، سخنراني رئيس سازمانصدا و سيما و حضور دكتر معتمدنژاد پدر علوم ارتباطات ايران برغناي اين كنفرانس افزود.
ولي حرف پاياني و اعتقاد بر آن است كه با برگزاري اين كنفرانس كار بزرگي در عرصه روابط عمومي صورت گرفت ولي ميتوانست با مشاركت و همراهي كه يكي از اصول اساسي روابط عمومياست از اين فرصت طلايي استفاده بهتري به عمل آورد و بر سطح كمي و كيفي اين كنفرانس افزود واز برخي نقاط ضعف نه چندان زياد آن كاست. چرا كه شايد دومين كنفرانس بينالمللي روابط عمومي با چنين شور و استقبال و فرصتي همراه نباشد، مگر...!
Posted by s.mohseni at February 1, 2005 03:02 PM
