از:جمعی از معلمان حق التدریس با سابقه بیش از 4 سال
ما جمعی از معلمان حق التدریس شهر تهران هستیم که با مدارک فوق دیپلم و لیسانس و فوق لیسانس با سوابق کاری مفید 4 سال به بالا در آموزش و پرورش مشغول به کار هستیم .
ما معلمان حق التدریسی هستیم که در آزمونی که خود سازمان در سال 1382 برای تایید صلاحیت علمی برگزار کرد پذیرفته شده و مشغول به کار شدیم.
در تابستان سال 1383 نیز در دوره های بدو استخدام که برای معلمان حق التدریس برگزار شده شرکت کرده وصلاحیتهای لازمه که یک معلم برای تدریس و اداره کلاس باید بداند کسب کرده ایم ومورد تأیید واقع شده ایم.
همینطور در سال 1381، آزمون استخدام ادواری از سوی وزارت علوم و تحقیقات و فناوری سازمان سنجش آموزش کشور برگزار شد . بنا بود شرط استخدام در موسسات دولتی ، قبولی در این آزمون باشد.
بیشتر معلمان حق التدریس ذیل در این آزمون نمره قبولی را کسب کرده اند ولی متاسفانه این شرط به دلایلی برداشته شد و شامل حال ما نشد .
ما معلمانی هستیم که در هفته 24 ساعت 30 ساعت و حتی 36 ساعت تدریس مفید داشتیم ، همینطور دوره های ضمن خدمت فرهنگیان را با بیشترین ساعات و بالاترین نمرات گذرانده ایم ودارای تقدیر نامه هایی از مدرسه و منطقه واستان هستیم .
همانطور که مستحضر هستید ما معلمان حق االتدریس از کمترین حقوق و مزایا در آموزش و پرورش برخورداریم، تنها حقوقمان که حق الزحمه حق التدریسی مان است هر 2 ماه و گاهآ هر 3 ماه یک بار پرداخت می شود .که پرداختی یک معلم رسمی بیشتر از 2.5 برابر پرداختی یک معلم حق التدریسی است ، که هیچ گونه حقوق و امتیازی ندارد و حتی بیمه هم شامل حال او نمی شود .
تمام زحماتی که یک معلم رسمی برا ی حرفه اش متحمل می شود معلم حق التدریس نیز متحمل می شود و چه بسا خیلی بیشتر، پس این همه فرق چرا ؟!
مگر نه اینکه ما معلم هستیم و معلمی شغل انبیاست !
مگر نه اینکه ما معلم هستیم باید تعلیم دهنده باشیم تعلیم دهند به نسل آینده !
معلمی که حقوقش هر 3 ماه یکبار پرداخت می شود چه طورمی تواند به دانش آموز تعلیم دهد علم بهتر است یا ثروت.
معلمی که با همکارانش از لحاظ علمی و شغلی در یک سطح است و چه بسا بالاتر ولی از کمترین حقوق نسبت به همکارانش برخوردار است چه طور می تواند به دانش آموز عدالت را بیاموزد.
معلمی که هر سال با کلی استرس و استراب شغلی و عدم اطمینان شغلی مواجه است چه طور می تواند به دانش آموز آرامش را بیاموزد.
معلمی که به خاطر حق التدریس بودنش از کمترین احترام در مدرسه و سازمان برخورداره چه طور می تواند به دانش آموز احترام را بیاموزد.
چه طور می شود که بعد از 4 سال و بیشتر بهترین تجربه های کاری را ذخیره داشته باشی و امیدی برای به کار گیری بهتر در سالهای آتی ، حال برای رسمی شدن سابقه تدریس را هیچ ملاکی قرار ندهند و آزمون را ملاک قرار دهند و تمام امیدها را به ناامیدها تبدیل کنند.
یک حق التدریس هر سال به امیدها و وعده های جدید دل خوش می دارد و به کارش ادامه می دهد ولی هر سال دریغ از پارسال.
آقای دکتر اینها همه درد و دلهای هر معلم حق التدریس است ، معلمی که با عشق و علاقه به تدریس و دانش آموز کارش راشروع کرد و با امید ادامه داد.
لذا ما جمعی از معلمان حق التدریس شهر تهران با سابقه کار بیش از 4 سال خواستار رسمی شدنمان در آموزش و پرورش بدون آزمون هستیم و از شما خواهشمندیم به مشکل ما رسیدگی فرمایید.
با تشکر جمعی از معلمان حق التدریس
