در حكايت اطلاع رساني!

*محمد محسني مهر

امروزه نه تنها در حوزه ارتباطات بلكه تقريبا در تمامي حوزه‌ها، كارشناسان بر لزوم اطلاع رساني شفاف، درست و به موقع به افكار عمومي تاكيد دارند چرا كه معتقدند اين امر مي‌تواند جوامع را از پيامدهاي سوء و ناگوار احتمالي بعدي مصون دارد. آنان بر اين عقيده‌اند كه دامنه عدم اطلاع رساني، به ويژه اگر حوزه عمومي را در بر گيرد مي‌تواند ناكامي‌هاي روحي و رواني بسياري را براي افراد تحت نفوذ آن به بار آورد.
هفته پيش، اتفاقي براي من رخ داد كه بي‌ارتباط با اين موضوع نيست. در اين هفته يكي از آشنايان با وسيله نقليه عمومي (اتوبوس) عازم مشهد شد و از بد حادثه در زمان مقرر به مقصد نرسيد. اين امر نگراني بسياري را براي بستگان فراهم آورد كه مبادا اتفاق ناگواري رخ داده باشد و لذا همگي را به تكاپو واداشت كه چگونه و از كجا مي‌توان اطلاعاتي در اين خصوص كسب كرد تا از نگراني موجود رهايي يافت. مشكل اينجا بود كه فرد مورد نظر به تنهايي سفر كرده بود و ما هيچ اطلاعي از ساعت حركت يا شركت اتوبوسراني كه وي به آن مراجعه كرده بود در دست نداشتيم. در تماس با پايانه مسافري مبدا اعلام شد كه هيچ اطلاعي از وضعيت اتوبوسهاي اعزامي خود ندارند و براي آگاهي از وضعيت مسافر خود بايستي با تك تك شركتهاي تعاوني مستقر در پايانه تماس گرفته شود! جالب اينكه هيچ مركزي با هر عنوان (روابط عمومي، ارتباط مردمي و نظاير آن) وجود نداشت كه بتواند اطلاعاتي در اين خصوص ارائه كند.

در تماس با پليس راه نيزـ طي دو روزي كه مورد نظر ما بودـ اعلام شد كه هيچ تصادفي در مسير كرج‌ـ‌مشهد رخ نداده است. خوشبختانه موضوع ختم به خير شد و مسافر بعد از ساعتها تاخير بالاخره به مقصد رسيد و جالب اينكه دليل تاخير وي تصادف اتوبوس در سپيده دم بود!
در اين بين چند سوال براي من و شايد بسياري از ديگر هموطنان كه روزانه درگير آن هستند به وجود مي‌آيد كه در چنين مواقعي آن دسته از اشخاصي كه جزو اقشار آسيب‌پذير جامعه به شمار مي‌آيند و از امكانات تلفن شخصي و تلفن همراه و ... برخوردار نيستند اگر در چنين موقعيتي قرار گيرند چگونه مي‌توانند به اطلاعات فوري و صحيح دست يابند؟ دليل بي‌خبري مراكز مسئول و پاسخگو در اين خصوص چه چيز مي‌تواند باشد؟ آيا بين وجود مركزي با نام شوراي عالي اطلاع رساني كه زير نظر دولت محترم فعاليت مي‌كند و اين گونه مسائل مي‌توان ارتباط قابل قبولي پيدا كرد و اگر ارتباط با اين موضوع ندارد پس در مواقع بحراني و ساير حوادث ناگوار از اين دست چگونه مي‌توان به نتيجه مطلوب رسيد؟ آيا بهتر نيست كه مركزي با چارچوب و اصول مشخص در كشور تاسيس گردد تا بر كار اطلاع رساني به موقع و شفاف در هر بخش نظارت كند و به اين نابساماني در عرصه اطلاع رساني كه به كرات در سراسر كشور و به صورت روزانه و حتي در ساعت با آن روبه‌رو هستيم پايان دهد?